به خداوندی خدا دوستت دارم باور کن

بی تو، مهتاب‌ شبی ، باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانة جانم ، گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید : 

یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم 

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه، محو تماشای نگاهت 

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دلداده به آواز شباهنگ 

یادم آید ،  تو به من گفتی : از این عشق حذر کن

لحظه ‌ای چند بر این آب نظر کن ،

آب ، آیینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است ،

باش فردا ، که دلت با دگران است !

تا فراموش کنی ، چندی از این شهر سفر کن  

با تو گفتم :‌ حذر از عشق !؟ - ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم

نتوانم  

روز اول ، که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی ، من نه رمیدم ، نه گسستم ... 

باز گفتم که : تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم ، نتوانم !  

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ، ناله تلخی زد و بگریخت ... 

اشک در چشم تو لرزید ،

ماه بر عشق تو خندید ! 

یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم  

رفت در ظلمت غم ، آن شب و شبهای دگر هم 

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم  ... 

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم !

میگی دوست دارم بعد میری

با یکی دیگه  چرا؟؟؟

ديگه چه جوري بگم دوست دارم

دوست داري باور كن دوست نداري

باور نكن ولي من وست دارم 

از ما گفتن بود از شما شنيدن

زندگی عشق است افسانه نيست

آنکه عشق راآفريد ديوانه نيست

عشق ان نیست که درکنارش باشی

عشق آن است که به يادش باشي

(فهمیدی به یاد عشقت باش همیشه

افرین گوگولی بابا ) 

دلم تنگه برای تو که چراغ چشمانم از تو نور ميگيرد

دلم برای تو که از صد تا گل برام خوشبوتر ی تنگه

دلم برای تو که نگاهم کنی برای تو که صدايم کنی تنگه

دلم برای تو که يادت توان راه رفتن را به من می دهد تنگه

دلم تنگه برای تو که اميد رسيدن به انتهای جاده ی زندگی را می دهی

دلم برای تو که قدرت انتظار کشيدن را به من می دهی تنگه

دلم برای تو که اگه بيايی ديگه نمی گم تنهام تنگه

دلم تنگه برای تو که بهانه ی گريه های شبانه ام هستی

دلم تنگه برای تو که اگه بيايی و بباری بر اين دل خسته ام مثل باران می توانی تمام غمهای دلم را با خود ببری

دلم برای تو که قدرت اين را ندارم که بيام و بهت بگم دوستت دارم تــنــگ است بسيار

با رفتنت ای قامت رسای عاطفه ها

 دیگر بقای

ماندن و بودن را هیچ اعتبار نیست

همچنان

که دوام دم زدن خویش را مشکوکم

تو رفتي و روي چمن زرد شد

                                      دل باغبان تو پر درد شد

تو رفتي و آمد زمستان سرد

                                    به سوك تو گردون سيه كرد رخت

تو رفتي و داغ تو در سينه ماند

                                    به دل آتش عشق ديرينه ماند

تو رفتي و اين باغ ماتم گرفت

                                     سر سرو آزادگي خم گرفت

نرم نرمک میرسد اینک بهارخوش بحال روزگار
خوش بحال چشمه ها ودشتها
خوش بحال سبزه دانه ها وسبزه ها
خوش بحال غنچه های نیمه باز
خوش بحال دختر میخک که می خندد به ناز
خوش بحال آفتاب
ای دریغ ازتو اگرچون گل نرقصی با نسیم
ای دریغ ازمن اگرمستم نسازد آفتاب
ای دریغ از ما اگر نگیریم کامی ازبهار
گر نکوبی شیشه غم رابه سنگ
هفت سنگش می شود هفتاد رنگ

میدونی خیلی چیزا هست که آدمو عذاب میده و

 روحشو اذیت میکنه.خیلی چیزا و کارها که شاید توی

 نظر من و تو نیاد اما آدمو داغون می کنه هرچند اون

 آدم به قول معروف خیلی با ظرفیت و با جنبه باشه.

میدونی خیلی سخته تو خودت رو برای یه چیزی یا یه

 کاری بکشی اما اطرافیانت حتی یه ذره هم به روی

 خودشون نیارن که اصلآ تو هم هستی .خیلی داغون

 کنندست یه کاری رو تو بکنی اما به اسم کسای

 دیگه تموم بشه .خیلی احمقانست که رفیق خودت

دورت بزنه.کسی که اصلآ ازش انتظار چنین کاری

 رو نداشتی.درد آوره.

میدونی از این میدونی ها زیاد هست این قدر که شاید

 بشه باهاش چندتا کتاب نوشت اما بی خیالش .این قدر

 راجع به این میدونی ها گفتم که حالم ازشون بهم

می  خوره .دیگه از این همه لجاجت و بی توجهی

اطرافم خسته شدم .

باشه برو

اما دیگه اسممو نیار.

دیگه نمیخوام ببینمت.

فکر نمیکردم اینجوری بخوای بزنی زیرش.

یادته چه قولی داده بودی.

حالا برو به همون قولهات فکر کن

تاحالا دل تنگ کسی شدی؟

 اصلا میدونی دلتنگی چیه؟

 اونم ازبدترین نوعش؟

 بزرگترین دلتنگی اینه که

بدونی اونی که دوسش داری

هیچوقت ماله تو نمیشه.

 اینه که بدونی

 یه روزی ازکسی که دوسش داری

 باید جدا بشی

 چه بخوای چه نخوای

 هیچ وقت نذار

 هر رهگذری که رد میشه

 رو دلت یادگاری بنویسه

 چون بعدا پاک کردنش خیلی سخته

 ارزو دارم که تو

 همیشه یه لبخند قشنگ

 رو لبهای من باشی

 تا

 دیگران نفهمن که من چقدر غمگینم

گر چه مستيم و خرابيم چوشبهای دگر

باز كن ساغی مجلس سر مينای دگر امشبی را كه در،آينم غنيمت شمريم

شايد اي جان نه رسيديم به فردای دگر مست مستم مسكن قدر خود اي پنجه ی غم

من به می خانه ام امشب تو برو جای دگر

تابتو تكيه كردم

پشتم خالي كردی

تورسم دل شكستنو ،بد جوری حالی كردی

بيابين چه خستم

غمگين دل شكستم

كوه غرور بودم

حالا به خاك نشستم

خيال مي كردم تو برام پشت وپناهی

با اين همه خسته گيام يه تكيه گاهی

جلوي كوه هايی كه بر تو بستم

بلور قلبم به پات شكستم

ديگر امروز ديدنت خواب خياله

عشق تو دوباره داشتن حالا اميد محاله

وقتي چشمام پر اشكه وقتي قلبم بي قراره
وقتي پابه پاي ابرا چشم من بارون مي باره
وقتي مثل يه پرنده ميرم و گوشه مي گيرم
وقتي با نبودن تو توي هر لحظه مي ميرم
با يه حس عاشقونه انتظار تو رو دارم
من يه ماهي تو يه دريا تو كه نيستي بي قرارم بي قرارم

وقتي خواب تو مي بينم خواب عاشقونه ي تو
وقتي كه قطره ي اشكو مي بينم رو گونه ي تو
وقتي قلب عاشقم رو پيش پاي تو مي ذارم
وقتي كه بلور اشكو واسه تو هديه مي يارم
با يه حس عاشقونه انتظار تو رو دارم
من يه ماهي تو يه دريا تو كه نيستي بي قرارم

تو كه نيستي تو كه نيستي قلب عاشق بي قراره
آرزوي تو رو داشتن باز تو رو يادم مي ياره
تو بدون كه بي تو هرگز شب من سحر نمي شه
جز تو چشمام واسه هيچكس نمي باره تر نمي شه
هنوزم حس نيازت از تو قلب من نرفته
كاش بدوني كاش بدوني زندگي بي تو چه سخته

تنهاكسي كه قلبت وپس نمي داد
براي دوست داشتن تو فرصت رو از دست نمي داد
اينو بدون اون غريبه من بودم
توقعم زياد بود براي تو كم بودم
به رسم بي وفايي دل به نگام نبستي
به خاطر غرورت زدي من و شكستي
دلم داره مي سوزه از اين همه دورويي
قند تو دلت اب مي شه چقدر بي چشم و رويي
اين و بدون براي من دنيا به اخر رسيده
دل غريب و بي كسم از عشق تو خير نديده
خدا كنه كه نفرينم دامنت و بگيره
با هم برابر مي شيم وقتي دلت بميره
برو هواتو ندارم برام يه خط قرمزي
حتي ديگه نمي خوامت براي من بي ارزشي

به تو گفتم قبل رفتنت اگه نباشی یک روز
میمیرم از پا می افتم
به تو گفتم خودم و می کشم و پر می زنم تو آسمونا
بگو گفتم یا نگفتم
به تو گفتم زنده ام با نفس خیال چشمات
چشاتم تنهام گذاشتن
مگه بهت نگفته بودم
بی تو روزگار من تیره و تاره
حالا یادگار من بعد سفر کردن تو طناب داره
دیگه جون نداره دستام آخر قصه رسیده
عطر تو مثل نفس بود واسه این نفس بریده

بهت گفته بودم ولی تو یادت نیست

نظر یادت نره

"بنام حاکم فائق سرمست وادی بیکران دل"

                     بابا نظر بده خوب